Bir Çocuğu Daha Kaybettik

 
Craigieburn'da Darweish Mohamed adında bir çocuk öldü geçtiğimiz günlerde. Hastanenin otoparkında bıçaklanmış. Daha 15 yaşında. Hastanenin önü, yani yardım orada ama yetişememişler. Bu haber beni çok üzdü. Bir çocuk psikoloğu olarak her gün böyle şeyler duyuyoruz ama yine de alışamıyorum.
 
Victoria'da son zamanlarda gençler arasında şiddet çok arttı. Bıçaklar, palalar sokaklarda. Çocuklar tartışmayı unutmuş sanki, direk saldırıyorlar. Bir anlaşmazlık olduğunda oturup konuşmak yok, hemen bıçak çekmek var. Bu çok yanlış. Neden böyle oluyor diye düşünüyorum.
 
Benim gördüğüm en büyük sorunlardan biri çocukların başka çözüm yollarını bilmemeleri. Öfkelendiklerinde ne yapacaklarını öğrenmemişler. Duygularını anlatmayı bilmiyorlar. Kelimeler yok, sadece yumruk var. Arkadaş baskısı da çok büyük. Bir grup içinde "hayır" demek çok zor. Herkes gidiyorsa sen de gitmek zorundasın. Yoksa korkak ilan ediliyorsun. Bu baskı altında çocuklar çok kötü kararlar veriyor.
 
Ama aileler olarak biz de kendimize bakmalıyız. Bazen biz farkında olmadan yanlış mesajlar veriyoruz. Mesela bazı aileler çocuklarına "birisi sana vurursa sen de vur" diyor. Bunu iyi niyetle söylüyorlar, çocuklarını korumak için. Ama bu mesaj çocuğa şunu öğretiyor: şiddet bir cevaptır. Eğer birisi size vurursa sadece vurmak zorundasınız.
 
Oysa başka seçenekler var. Öğretmene gitmek, uzaklaşmak, yardım istemek. Bunlar da var. Tabii kimse çocuğunun vurulmasını istemez. Ama çocuklarımıza önce başka yolları denemeyi öğretmeliyiz. Önce konuşmayı deneyelim, sonra bir yetişkine gidelim, sonra belki başka bir şey. Eğer hemen "vur" dersek çocuk başka bir şey öğrenmez. Okulda arkadaşıyla tartıştığında, öğretmeniyle sorun yaşadığında hemen şiddete başvurur. Biz bunu istemeyiz.
 
Peki ne yapalım? Aileler çocuklarının kimlerle görüştüğünü bilmeli. Nereye gidiyor, arkadaşları kim, onları tanıyor muyuz? Bu soruları sormalıyız. Çocuk belki kızacak ama önemli değil, güvende olması daha önemli. Okullarda da çatışma çözme eğitimi verilmeli. Çocuklar duygularını nasıl ifade edeceklerini öğrenmeli. Empati, barışma, uzlaşma, bunlar da önemli.
 
Darweish artık yok ve bu çok üzücü. Ama onun gibi başka çocuklar var. Onları kaybetmeden önce bir şey yapmalıyız. Hepimizin sorumluluğu var.
 
Çocuklarımızı korumak için sadece polis veya hükümet değil, biz aileler ve toplum olarak da bir şeyler yapmalıyız.
 
Ceril Göcük
Paediatric Psychologist 
GROW Clinical Psychology