KATILDIĞIM EN HARİKA DÜĞÜN -2-
Mornington Peninsula’da Moorooduk Road üzerindeki bir çiftlikte yapılacak bir düğüne davet edildim. Melbourne’da katıldığım düğünlerin içinde gördüğüm, şahidi olacağım, unutulmaz çok şahane bir düğünü önceden saydığım sebepler yüzünden sizlere mutlaka anlatmalıyım diye düşündüm.
Bana “abla, bu düğünü neden çok beğendin” diye sorabilirsiniz. Bir çiftlikte yapılan bu gayet sade düğünde istisnasız herkesin çok memnun ve mutlu olduğunu gözlemledim. Kendi kendime “yok çocuk getirmeyin. Yok bu davetiye iki kişiliktir, yok oraya oturma, buraya otur. Falan derken gittiğimiz çoğu düğünlerden ne kadar tedirgin ne kadar rahatsız hatta mutsuz ayrıldığımızı hatırladım. Anlatacaklarım belki düğün yapmak isteyen birilerine ilham olur.
Düğün sahipleri, çiftliği içindeki tek katlı ev ile kiralamışlar. Öğle saatlerinden gece geç vakitlere kadar sürecek düğünde misafirler o evin lavabosunu, mutfağını yani her yerini kullanabildiler. Güzel bir günde çimleri itinayla biçilmiş kocaman arazinin ortasına ön tarafları birbirine yakın, otağ gibi görünen iki tane büyük çadır kurmuşlar. Çadırın birisinde CD çalar gibi müzik sistemi vardı. Gazoz gibi içeceklerin olduğu buzlu kasalar, yüksek rafta sıralı büyüklerin içecekleri alkollüler, kenarlarda oturulacak yerlerle çadırın ortası açıklıktı. Diğer geniş çadıra yemek yeme masaları, bir köşede rahat koltuklar, yüksek tabureler, onların yüksek ayaklı sandalyeleri, ilişiverecek fiskos köşeleriyle falan ferah geniş halde çok farklı üçer beşer kişilik oturma yerleri hazırdı. Zemini plastik kaplı çadırın tek düğün süslemesi, girişe yakın sıralanan canlı, beyaz çiçek saksılarından ibaretti. Çadırın sağ tarafında upuzun masalar sıralamışlardı. Üzerinde kâğıttan tabak, kaşık ve bardaklar, peçete hazırdı. Ben düğüne güzel bir bambu tabağı dolusu Türk lokumu götürmüştüm, çok teşekkür edip masayı gösterdiler, bıraktım. Ardından neler oldu bilemezsiniz. Gelinin ve damadın en yakınları ellerinde kocaman tepsilerde, karışık atıştırmalıklar, küçük börekler, çeşit çeşit salatalar, pastırma, dips gibi ezmelerle, çerez ve tatlılarla geldiler. Büyük bir neşeyle herkes getirdiğini masaya sıralayınca kocaman bir ziyafet sofrası çıktı ortaya. Bu düğünde tanıdığım olmadığı için lokumları koyup oradan usulca ayrılmaya hazırlanıyordum ki, normal giyimli birisi “how are you Pembe?” dedi. Valla bunca samimiyete rağmen bana mutlulukla gülümseyen genç kadını tanıyamadım. “I’m sorry… seni hatırlayamadım” dedim genç hanım, “en son karşılaştığımızda sana düğünümüze gelmen için davetiye vermiştik ya...bak, bu da eşim Paul” demezmi… Allahıım… yer yarılsaydı içine girseydim. Karşımda gayet sade ve açık renkte kıyafetleriyle makyajsız gelin, damatlık giymemiş ama şık bir yazlık gömlek ve pantolon giymiş damat duruyordu. Bizim düğünlerdeki abartılı giyim kuşam ve gayet gürültülü gelişlere alışık olduğumuzdan gelinle damadın sessizce yürüyerek çadıra gelişlerinden dolayı onları hemen tanıyamamıştım, Mary bana samimiyetle sarılıp “happy to see you” dedi. Tek tek misafirleriyle selamlaştılar, konuşup gülüştüler. Yemeklerin sıralandığı masadan herkes kendisine servis yaptı, istediğinden doya doya yedi, içti, istediği yerde oturdu, istedikleriyle gürültüsüz bir ortamda kahkahalı sohbetler edildi. Diğer çadırda normal bir ses ayarında müzikler çaldı, çocuklar ve büyükler neşeli müzikler seçip, oynayıp dans etmeye başladılar. Çiftlikteki güzelim düğün çocuklara yasak değildi, bu yüzden ana-babalar etrafta koşturan çocuklarını uzaktan gözleyerek istedikleri saate kadar istedikleri gibi eğlendiler. Dahası birkaç yaşlı insan düğüne köpeğini de getirmişti, köpekleri geniş arazide sağa sola koştukça köpeklerde sahibi yaşlılarda çok mutluydu. Onca kalabalığın içinde gelinle damadın ana-babaları bana geldiğim için teşekkür etmeyi, bana yakınlık göstermeyi ihmal etmediler. Bende gitmekten vaz geçtim. Gayet yüksek bir ağaca upuzun bir iple salıncak kurmuşlar, oturdum orada sallandım, resimler çekinip ev halkına yolladım.
Bu düğünde hiç kimsenin sabit bir yeri veya numaralı masası yoktu. Herkes her masaya sırayla uğrayıp tatlı tatlı sohbet edip gülüşürken ortam çok rahattı. Düğünün konsepti köpeklerde dahil herkesi eğlendirmeye ve mutlu etmeye çok müsaitti. Bizdeki gibi takı derdi, baskısı da yoktu. Düğün yemeği olarak masalar ağzına kadar, herkesin yiyebileceği türden çeşitli pratik yiyeceklerle doluydu. Ne duman ne gürültü, gayet huzurlu bir ortamda isteyen oynadı, isteyen etrafı gezdi, istemeyen rahat koltuklarda keyfine baktı. Yaklaşık yüz kişilik davetlilerin güzel elbiseleriyle düğüne öğlen saat üçten gece geç vakitlere kadar istediği yere istediği gibi oturup, hiçbir şeyden endişe etmeden istediği kadar yemesi, arada istediği müziği sistemden çalıp eğlenmesine hayran kaldım. Ardından rahat oturma yerlerinde ikişer üçer kişi tatlı tatlı sohbetler, gülüşmeler, arada gezinen, kırda koşan çocuklar ve köpeklerle falan herkesin gerçekten çok mutlu olduğu muhteşem bir düğün gecenin geç vakitlerine kadar aktıı…gitti. İçimden “işte düğün dediğin böyle olmalı” demekten kendimi alamadım.
Pembegül Abla